🔻توضیحات اقای رضازاده درباره نام «بوسهل لکشن» کدخدای امیر یوسف در در نشست پنجاهم درسگفتارهای بیهقی:

🔻توضیحات اقای رضازاده درباره نام «بوسهل لکشن» کدخدای امیر یوسف در در نشست پنجاهم درسگفتارهای بیهقی:

🔹«بوسهلِ لَکشن کدخدایش را کشاکشها افتاد و مصادرهها داد، و مرد سخت فاضل و بخرد بود و خویشتندار، و آخرش آن آمد که عمل بُست بدو دادند.» (رویهٔ ۳۰۲ دیبای دیداری). 🔹 نام وی در دیوان فرخی سیستانی «خواجه ابوسهل دبیر، عبدالله احمد لکشن» آمده است و فرخی در چهار چکامه به آغازینههای زیر وی را ستوده است: 🔹 «بوستان سبز شد و مرغ در آمد به صفیر ناله مرغ دلارام تر از نغمه زیر» 🔹 «بر بناگوش تو ای پاکتر از در یتیم سنبل تازه همی بر دمد از صفحه سیم» 🔹«باغ پر گل شد و صحرا همه پر سوسن آبها تیره و می تلخ و خوش و روشن» 🔹«دوش ناگاه بهنگام سحر اندر آمد ز در آن ماه پسر»

🔹لَکشَن واژهایاست سانسکریت به معنای «آرمان»، «نشانه، نشانهٔ تیر»، و نیز «نشانهٔ بختیاری». 🔹 پس نام نیای خواجه بوسهل لکشن، به معنای نشانهٔ بختیاری بوده است. 🔹 همخوان «ن» در لکشن همانند فارسی تودماغی بیان میشود. 🔹 مونییر ویلیامز، واژهٔ لکشَه (نرینه و خنثی) را برگرفته از «لَگ» به معنای آنچه چسبیده و ناجنبان شده، نشانه، نشانهٔ تیراندازی و... میداند.  🔹لَکشَنٰ در ودانتا (پایان وداها) نرینه و مادینه و خنثی آمده است. در راجَهتَرَنگینی (=رودخانهٔ شاهان؛ نام کتابی افسانهای تاریخی دربارهٔ شاهان شمال باختری هند و بویژه کشمیر) از مردی به نام «لکشن» سخن رفته است. این نام همچنان در سریلانکا و نیز نیمروز آسیا، بر پسران نهاده میشود.  🔹همچنین در هیماچال پرادش که ایالتیست در شمال باختری هند، نیایشگاهی برای دورگا (ایزدبانوی هندوی جنگاوری و زنانگی) به نام «لکشنَه دیوی» است که نزدیک به ۱۳۰۰ سال پیش ساخته شده است.

@seyediBeyhaghi