🔻توضیحات اقای عبدالعزیز دولتی بخشان، بلوچ زبان و دانشجوی زبان و ادبیات فارسی درباره واژه "لکشن"

🔻توضیحات اقای عبدالعزیز دولتی بخشان، بلوچ زبان و دانشجوی زبان و ادبیات فارسی درباره واژه "لکشن"

🔹واژه دو بخش است: لک + شن . 🔹لک، که در بلوچی لکkek تلفظ میشود، به معنی: ایستاده، حالت عمودی بر زمین قرار گرفتن، کنده و تیرک چوبی. 🔹لک بوتن kek buten: لک شدن : از حالت نشسته و خوابیده ، برخاستن و ایستادن، از دامنه ی کوه از سینه کش به سمت بالا حرکت کردن و ارتفاع گرفتن . از حالت بیماری و ضعف ، برخاستن و ایستادن. 🔹شن shan و حالت واداری آن شان shaan, که در افعال شنستن (شن + س+ تن): ریشه فعلی است، معادل: نش، در نشستن (نش+ س+ تن)، که حالت واداری آن نشاندن و نشاختن در فارسی متداول است. 🔹گر چه خود نش و شن ، خود دو بخش هستند. ش sho که با پسوند مصدری، در بلوچی: شتن sho ten, و در فارسی، شدن sho dan: روان شدن ، رفتن، جابجا شدن است. 🔹ن na : در شن ، پسوند منفی ساز و در نش ، پیشوند منفی ساز است. شن، همان شان است، به معنی: جا ، محل ، مکان ثابت محل استقرار و بود و باش. گلشن، باغشن (نیشابور)، شاندیز ، شانه : لانه و آشیانه مرغ و محل تخم گذاشتن. 🔹لکشن: قطعه چوب ، سنگ مخروطی و دارای ارتفاع و طول، که بر زمین نشانند، ستون سنگی و برآمده و قابل دیدن از دور، که راهنمای صحرا گردان، کاروانیان شکارگران، یا با اشارهای که در توضیح متن آمده بود، آماج، آماچ (بلوچی) برای کمانداران و تیراندازان است. لکشن: نشانه، برجسته، بلندتر و برجسته تر از محیط. و به عنوان صفت و لقب اشخاص، به معنی: شخص دارای صفات برجسته و نمایان و غیر قابل انکار نسبت به اطرافیان، کسی که مرتبه و آوازه اش ، ماندگار است. 🔹شن را در بلوچی، با اصطلاح چیدگ cheyd ag، (چیده، چیده شده، سنگ چین ستون سنگی) که به عنوان نشان راه و یادبود حادثه ماندگاری در دشت و مسیر راه بالا میآوردهاند، که در متون تاریخی فارسی، شید و شیده هم آمده است. @seyediBeyhaghi