«... و گفتند شراب کدو بسیار دادندش با نبیذ آن روز که به باغ بود مهمان نایب.»

«... و گفتند شراب کدو بسیار دادندش با نبیذ آن روز که به باغ بود مهمان نایب.»

✍توضیحات اقای رضازاده از سوئد درباره "شراب کدو" : 🔹شراب کدو از بادههای شیرین است و همچنان که از نامش برمیآید تهمزهٔ کدو میدهد. زردرنگست. بیشتر بادهاندازان کهنهکار در هنگام ساختن بادهٔ کدو دارچین هم بدان میافزایند. اگر گس خواهندش پس از سه هفته از خمره به قرابه ریزند و تا یکسال هر سه ماه قرابه به شیشه کنند. اگر شیرین خواهند که پیشنهاد این کمین بندهٔ «عقل و کفایتدار از گونهٔ خواجه فرموده» آنست که در سه هفته از خم به قرابه کنند و برای هر ۸ یکا از اندازهٔ کدوی نخستین نیم یکا نبات یا عسل در بادهٔ انگوری درآمیزند و بدان بیفزایند و پیش از شش هفته از قرابه به شیشه کنند تا عسل یا نبات افزوده خود الکل نشود. بِه آنکه «نفس اماره» را لگام زنند و تا یکسال کاری بدان نگیرند تا در زهدان شیشه نیک پرورده گردد. 🔹 بادهٔ کدو، بادهٔ خزانی است و در هنگام برگریزان بیشتر خورند. از سنتهای دیرپا و کهن آلمانیزبانهاست که با وزیدن باد پاییزی، بادهٔ کدو نوشند. 🔹نیز در نزدیکی اشتوتگارت شهری است که «لودویگزبرگ» خوانندش. اندکی کمتر از یک سده است که لودویگزیان هرساله در آغاز خزان جشنوارهٔ کدو به آیینی درخور در شهر خود برمیگزارند و دردانهٔ این جشن همانا بادهٔ کدوست.( تصویر مربوط به بادهٔ کدوی لودویگزبرگ است) 🔹 بادهنوشان را باوریست فراگیر و گیتیگیر و صدالبته بیراه که نوشیدن نبیذ و عرق و مانند آن بههمراه باده، گسارنده را باژگون سازد و به زبان عرقنوشان گویند: «شراب، عرق= شَتَرَق». که چنین نیست و تنها الکل بیش از تاب گسارنده است که وی را از پای میاندازد. باید بهوش بود که خمار باده و سردرد و پیامدهای بیشگساری باده بیش از عرق و یا نوشابههای بیرنگ فرنگان چون ودکا و مانند آنست. 🔹چه آنکه باده آن هنگام که سرشته میگردد، همزادهایی به همراه الکل میزاید که مزه و بو و تنکی و پرمایگی باده از آنست. یکی از این همزادان الکل، تانین است که باده را تلخوش میسازد. به هر روی همزادان الکل در باده، خمار را افزون سازد. 🔹میانگارم که بادهٔ بونصر را زهری کرده بودند، وگرنه نوشیدن بادهٔ کدو با نبیذ کسی را از پای نمیاندازد. @seyediBeyhaghi