📆به مناسبت هزاره درگذشت ابوسعيد ابوالخیر

📆به مناسبت هزاره درگذشت ابوسعيد ابوالخیر ✍به قلم: مهدی سیدی

🔹ابوسعيد در اول ماه محرم سال۳۵۷ هجری قمری در شهر ميهنه دشت خاوران زاده شد و تا دوازده سالگي در زادگاه خود زيست و دانشهای اوليه آن روزگار را آموخت. 🔹 سپس راهی شهر مرو شد و تا مراحل عالی به تحصيل پرداخت.آنگاه به سرخس رفت و تا حدود سی سالگی به بالاترين مراحل علمی زمان خود رسيد. در این زمان تحولی بزرگ در او روی داد چنانکه قيل و قال مدرسه را رها کرد و راه زهد و رياضت و عرفان را در پيش گرفت و در چهل سالگی خرقه شيخی پوشيد. 🔹آنگاه در حدود سال ۴۰۰ هجری که زمان اوج قساوتهای سلطان محمود غزنوی بود، از کناره آرام ميهنه روانه شهر پرشور نیشابور شد. 🔹ابوسعید در این شهر به رغم مخالفت برخی ترشرویان با اقبال فراوان روبرو گردید و مریدان بسیار یافت.او که گويی فرشته عطوفت و پيامبر عفو و رحمت الهی بود، نه تنها بر زبر منبر و کرسی "بيت" های عاشقانه میخواند و با مريدان به سماع میپرداخت، که گهگاه از قرآن هم "هرچه آيت رحمت بود میخواند و هرچه آيت عذاب بود میگذاشت" (اسرار التوحيد،ص۲۰۰). 🔹ابوسعيد پس از ۳۰ سال اقامت در نیشابور که از مراکز بزرگ فرهنگی جهان به شمار می رفت و بعد از مسلط شدن سلجوقيان بر خراسان به زادگاه خود ميهنه بازگشت و فرزندش "ابوطاهر"را به خلافت و جانشينی خویش معلوم کرد و به وی چنين وصيت نمود: عاشقی خواهی که تا پايان بری بس که بپسنديد بايد ناپسند زشت بايد ديد و انگاريد خوب زهر بايد خورد و انگاريد قند (همان،ص۳۴۳) 🔹اين پير مهربان و عارف نامی خراسان و شيخ الشيوخ تصوف، پس از ۸۳سال (۱۰۰۰ماه) عمر پرمهر، هنگام نماز خفتن روز چهارم شعبان ۴۴۰هجری در همان شهر ميهنه خاوران چشم از جهان فرو بست(ص۳۴۷). 🔹اما هزار سال است که ياد او در دل همه مردم دل آگاه اعم از فارس و ترکمان و ترک و عرب در غليان است و مزار و مشهدش زيارتگاه عموم.

🔺ما نيز گرامی ميداريم هزاره عمر معنوی وی را. @seyediBeyhaghi